Đọc Truyện theo thể loại
Days passed, persistent parin yung mga text niya every morning and every end of the day, may nadagdag lang "i love you Ree" sa dulo ng mga messages niya, ni rereplyan ko na siya pero never pa ako nag i love you too sa kanya.
Ewan ko kung bakit hindi ako maka respond, pero ramdam naman siguro niya the feelings is mutual. Im still hold the feelings i feel for him, baka kasi panandalian lang to atleast hindi ako masyadong lunod sa kanya, i learned the lesson from the past. Eni enjoy ko nalang yung moment na to. Tumatawag siya every night, 5 hours ang pinaka mahaba. Kung ano ano lang naman pinag uusapan namin, minsan kinakantahan niya ako. Favorite niya kantahin sa akin yung All of Me ni John Legend. Okey naman yung boses niya, hindi pangit, hindi rin kagandahan, pwede na, pwede nang pagtyagaan, hehehe.
Minsan libre na yung pamasahe ko pauwi kasi bigla nalang siya susulpot at ihahatid ako, may libre pang dinner bago ihatid pauwi. Yung heart ko, ganun parin, nagwawala kung nakikita siya at yung kuryente sa tuwing hahawakan niya mga kamay ko, nagpapapansin parin. Wala kaming napag usapan na kami na. Basta we're enjoying the company of each other.
Palabas na ako ng building, yung ka batch ko na employee na friend ko na rin na guy nagkasabay kami lumabas at inakbayan ako. Wala lang naman sa akin yung akbay, kaya hindi ko nalang siya sinaway. May sinasabi siya sa akin na nakakatawa kay tumawa ako. "Anaree!!" nagulat ako sa sumigaw, pag lingun ko si Raphael. Nakakatakot yung itsura niya. Kaya bigla ko tinanggal yung kamay ng kaibigan ko na naka.akbay sa akin. Pilit ngumiti sa kanya, bigla niya ako hinila, hawak niya ng mahigpit yung wrist ko at kinakaladkad ako. Shit, nakakahiya agaw atensyon na naman kami.
"Raph, masakit yung kamay ko, wag naman masyadong mahigpit." sabi ko pilit hinihila yung kamay ko. Pero mukhang wala siyang narinig. Kinakaladkad pa rin niya ako, binabangga niya lahat ng makasalubong namin. Napabuntong hininga ako, napaka rude niya talaga sa iba. Tskk, oo nga pala, rude siya ngayon sa akin. Tumigil kami, kasi naka green light pa, tatawid kami sa kabila, akala ko babanggain niya rin yung mga sasakyan. I looked at him, hindi mo talaga maipinta yung mukha niya. He's really mad.
Tumawid na kami ng mag red light na, hila hila niya parin ako, para na akong madadapa sa kakahila niya. Tumigil kami sa naka park niyang kotse, he open the door at pilit sinakay. he drove his car ng napakabilis. Gusto kung magsalita pero natatakot ako, baka may masabi akong lalong ikakagalit niya.
Not more than 10 minutes, itinigil na niya yung sasakyan sa isang apartment. Bumaba siya at umikot pinagbuksan ako. Pero kinakaladkad na naman niya ako, sigh, walang katapusan kaladkaran ba to. Binitiwan lang niya ako ng buksan niya ang pinto ng apartment. Teka ano gagawin namin dito? Baka bugbugin niya ako dito. Oh my gosh, mama tulong. Pa bukas ng pinto hinila niya ako ulit sinara yung pinto at ni locked. Tinulak niya ako sa sofa tapos bigla siya sumigaw at sinipa yung pinto.
Nakatingin lang ako sa kanya, lumapit siya sa akin at tinaas niya yung kamao niya. Susuntukin niya ako kaya napapikit ako, katapusan ko na to. Pero sa sofa yung landing ng kamao niya sa gilid ko. Napadilat ako, tinukod niya yung dalawa niya kamay sa both side ko, so parang nakulong ako. Nakatingala ako sa kanya, nakayuko siya sa akin. "Shit! Shit! Shit! Anaree! Bakit ako nagkakaganito sayo? Nakakasuya yung may naka akbay sayo at ang saya saya mo. Parang gusto ko pumatay."sigaw niya. Hindi ako makapagsalita, i lost my words, nakatingin lang ako sa kanya. Nagseselos ba siya, parang gusto kung ngumiti. Pinipigilan ko lang, ang awkward naman kung ngingiti ako. 
"Bakit mo ba ako ginaganito Ree?" sabi niya, titig na titig sa akin. mahinahun na siya hindi na siya nakasigaw. Nawala na rin yung galit sa mukha niya.
"Wala naman akong ginagawa sayo." bulong ko at iniwas yung tingin sa kanya.
"Yun na nga eh, wala ka ginagawa. at nakakainis yun. Naapakan yung ego ko Ree, Huwag mo naman ako ganituhin, palagi nalang pinaramdam mo to sa akin." sabi niya. Umupo na siya sa tabi ko, sinandal yung ulo at pumikit. Parang pagod na pagod siya.
"Ano ba ginagawa ko sayo? Kung yung naka akbay sa akin, kaibigan ko lang yun at walang ibig sabihin yun.." sabi ko nakatingin parin sa kanya.
"Neglected." siya.
Ano nga yung neglected? Gusto ko sana itanong sa kanya, para maging magaan yung atmosphere. Haha, minsan talaga yung utak ko abnormal.
"Hindi naman." yun nalang yung sinabi ko.
"No Ree, pilit mo akong binabalewala. Minsan pinaparamdam mo sa akin that you love me. The next day you're so cold. Parang may nilagay ka na harang between us. And yet, I still don't know why. Why I love you so much kahit ganyan ka." Sabi niya. 
Dahil ba sa takot ko, nasasaktan ko na siya. I'm just trying to protect myself from the coming days, hindi ko naman kasi alam ano mangyayari, malay ko ba pagdating ng araw, yung nararamdaman niya biglang nawala at kung hahayan ko lang yung sarili ko malubog sa kanya, maiiwan na naman ako. Naging unfair ba ako sa kanya?
"Sorry, sorry kung naparamdam ko sayo yun." sabi ko nalang.
"Okey lang naman sa akin na ganyan ka Ree, kahit naman ganun masaya ako kasama ka. Hindi na bale kung malamig ka minsan, basta kasama parin kita. Sayo lang ako ganito, sayo ko lang lahat nararamdaman to. Normal pa ba to?" Sabi niya at niyakap ako. Yung mukha niya nasa leeg ko. Nanigas ako bigla, libo libong bultahe ng kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko. Yung init ng hininga niya na bumubuga sa leeg ko, mas lalong nagpadagdag sa nakakapasong nararamdaman ko. Hindi ako makapagsalita, malakas masyado ang kabog ng dibdib ko.
"Ayoko lang na may ibang umaakbay sayo, at ayoko may ibang nagpapatawa sayo. Gusto ko ako lang ang dahilan ng pagtawa mo at ako lang ang hahawak sayo." dagdag niya. Ang laking tao nito, pero para siyang bata ngayun. Niyakap ko narin siya, at mas lalong bumaun yung mukha niya sa leeg ko, at mas lalo nadagdagan yung init. Sigh.
Ganun lang kami for more than a minute, I like the feeling, na magkadikit kami. Nagugustuhan ko na yung mga kuryente dumadaloy sa amin, nakakakiliti, nakakakilig. Tskkk lumalandi.
 Kumalas siya sa pagyakap sa akin at tinanong ako "Gutom ka na ba?". "Hindi pa naman." sagot ko. Tumayo siya "Sige, magluluto muna ako para sa dinner natin, dito nalang tayo kakain. Manuod ka nalang muna ng tv diyan, o di kaya mag internet ka, open mo lang yung laptop ko. Feel at home." sabi niya at iniwan ako sa sala. Actually walang wall yung kitchen niya at living room, nakikita ko pa rin siya habang

«  Chapter 7 - Light of the city

Chapter 9 - Red days »

Loading...

Mục lục

Từ khóa tìm kiếm